BU130 Trui

De zeilvereniging „Harpyia", een onder­vereniging van de Delftse Studentenver­eniging „Nieuwe Delft", bestaat nu bijna vijf jaar. Bij de oprichting was het enthou­siasme van de leden het enige waar het niet aan ontbrak. Van een eigen vloot was nog geen sprake. Hierdoor waren we voor de zeil-zwerftochten in Friesland, de botterweken op het IJsselmeer en de zeil­weekends op de Kaag op huurboten aan­gewezen. Vooral het IJsselmeer kreeg ons te pakken: onze belangstelling voor te koop aangeboden vissersschepen werd steeds groter en culmineerde in een be­zoek aan Spakenburg. Na lang wikken en wegen werd de meer dan tachtig jaar oude botter BU122 gekocht, die daar aan de kade lag. De BU122 is in 1880 bij Nieuwboer in Spakenburg gebouwd.

Op 25 december 1965 wordt de BU130 gekocht door de Delftse Studentenvereniging Harpyia, de zeil-onder-vereniging van de D.S.V. Nieuwe Delft (“De Bolk”). Zij geven de naam Trui aan de botter. Op dat moment is het schip in zeer slechte staat. In de jaren erna breekt er een zwaard, is de mast gebroken en was het nodig de motor te vervangen.

In 1975 is het volledige achterschip vervangen. Een jaar later is de trog vervangen. Om de restauraties te kunnen financieren wordt de ‘Stichting tot Behoud van de BU130’ in 1978 opgericht, welke de Trui in haar eigendom krijgt.

In de jaren erna wordt veel onderhoud gepleegd: een zwaardbolder, een stel dekenposten, 20 nieuwe inhouten, een dekendeel, het zeilwerk, het vlak en 12 gangen worden vervangen. Ook het dek wordt volledig vervangen. In 1991 wordt de steven vervangen, gevolgd door het middenschip in 1993. In 1996-1997 wordt het volledige achterschip gerestaureerd. In de jaren erna worden er diverse kleinere onderdelen vervangen. In 2010 is er weer een groot restauratieproject geweest: de trog en de aangrenzende dekendelen zijn vervangen.

In de zomer van 2013 is er weer een groter restauratieproject geweest. De vier iroko-gangen in de bakboordboeg waren aan vervanging toe, net als het aangrenzende vlakdeel. Daarnaast zijn er een paar inhouten vervangen of bijgeplaatst. Ook een groot aantal kleinere klussen is toen uitgevoerd. Tijdens dit project is een blog bijgehouden,

In het kader van jongeren en traditionele schepen is het bijna voor de hand liggend om aandacht te besteden aan de Trui, de oudste nog varende botter van Nederland. De vraag of het varen of onderhouden van traditionele schepen een vormende invloed heeft op jongeren, blijkt naar aanleiding van twee eerdere artikelen in SdZ nauwelijks te beantwoorden. Maar men is er wel van overtuigd dat jongeren een keuzemogelijkheid moeten hebben. Niet alleen spelen met een game boy in een appartement, maar ook varen zeilen en dan het liefst met traditionele schepen, waardoor ook nog een deel van onze maritieme cultuur wordt aangeboden. We hebben al twee prachtige voorbeelden besproken, de tjottervloot van Heeg en de veldschuiten in Broek op Waterland. Nu is het de beurt aan een groep Delftse studenten, die de 'Trui' in hun bezit hebben. We zullen het nu niet hebben over het varen, maar meer over het oude beroep van scheepsbouwer.

Weerrecord: warmste dag van 2023 tot nu toe! Maxima tot lokaal 35 graden!' koppen de nieuwssites. Heel Nederland ligt puffend en zwetend af te koelen op de Noordzeestranden en het IJsselmeer is gevuld met ontelbare zeilen, kortom: de zomer is ontploft. Maar als ik de loods van scheepstimmerwerf Ivor van Klink in Workum binnenloop merk ik niks van die Caribische vakantiesferen. Hier kom ik in een andere wereld terecht.
Als mijn ogen wat gewend zijn aan het donker zie ik rechts in de hoek een totaal onttakelde botter liggen: de BU130, alias Trui, van studentenvereniging "De Bolk" uit Delft. Op en om het kale schip is een groepje jongeren ijverig aan het werk. Hier is niets van die snikhete zomerdag te merken. Hier wordt keihard gebuffeld. Niet alleen het voordek is uit de botter gesloopt, maar ook de boordrand, de zetboorden, de schildboorden, de voorbolders, de binnen-boorden, het krophout... Dit ziet eruit als een hele serieuze restauratie. Een verzameling dikke eikenhouten planken en balken ligt om het schip heen. Aan een gigantisch lange balk is een jongen aan het schaven. Op een andere nog ongekante plank ligt een opengeslagen, beduimelde versie van De bouwgeschiedenis van de botter, van Peter Dorleijn. 'Hoi, dat is onze Botterbijbel,' klinkt het vrolijk. Naast me staat een lange, donkere krullebol in stoere werkkleren en knalgele geluiddempers op haar hoofd. Het is Isabel van der Leijé. Net klaar met haar bachelor Civiele Techniek, en voorzitter van de stichting tot behoud van de BU130. 'Die bijbel gebruiken we iedere dag. We zijn nu met bladzijde 90 bezig!'

`In 't Jaer onzes Heeren 1875, gaf Goos Foppen Gz, visser uit Harderwyk, aan werf 't Hert te Muiden opdracht het schip later ghenaemt HK8 te vervaerdigen. een botter, groot omtrent zo last.' Zo begon de geschiedenis van onze botter. Vanaf 1875 had zij gevist op de Zuiderzee vanuit Harderwijk en later Spakenburg en zelfs na de oorlog werd zij nog commercieel ingezet op het IJsselmeer.
Totdat in de jaren zestig een groep Delftse studenten langskwam. Je kon voor honderd gulden een botter huren en er voor tweehonderd eentje kopen, vertelde een oude schipper mij eens; dus was de keuze snel gemaakt. Nadat eerst nog een ander botter, de BU122, in ons bezit was geweest, die helaas al na een jaar wegrotte en -schimmelde werd in 1965 de BU130 aangeschaft. Sindsdien zorgen de leden van de Delftsche Studentenvereniging Nieuwe Delft, ook wel bekend als De Bolk, voor haar. Eerst via zeil-ondervereniging Harpya en later via de Stichting tot Behoud van de BU130. Inmiddels kennen wij ook de Vereniging Vrienden van Trui die zorgt voor de contacten met leden, activiteiten organiseert aan de wal en ons magazine de Bulletalie uitgeeft.